Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Верш, дзе ўсё наадварот


Верш, дзе ўсё наадварот

Граблі сенам дзед грабе,
А трава кароў скубе,
З-пад сабакі брэша плот,
На гурках расце гарод.
Парсючка фасоля зрыла,
Хмарку сонейка закрыла,
Праз раўчук асфальт пацёк…
Кот ад мышкі ледзь уцёк!

Лапку поўсткай расчасаў
І для дзетак напісаў
Верш,
дзе ўсё наадварот…
Падпісаўся:
Вот-Куркот.



          * * *

Калі ў доме дамавік
Ноччу гаспадарыць,
Дык у лесе лесавік,
Пэўна ж, уладарыць…

Як вы думаеце, дзеці,
Ёсць яны на белым свеце?


Кот на мышку паляваў

Кот на мышку паляваў,
Зранку мышку пільнаваў.
А малы шчанюк кудлаты
Пільнаваў ката ля хаты.
А руды Барбос цішком
Цікаваў за шчанюком.
За Барбосам
з-за пагорка
Назіраў хлапчук Ягорка,
За Ягоркам,
і даўно,
Дзед сачыў цераз акно.
Побач бабка пражу прала
І за дзедам назірала…

А малая ўнучка Лерка
Ела смачную цукерку.
На ката не палявала,
Шчанюка не пільнавала,
Ні за кім не назірала
І ў акно не пазірала –
А ўвесь час пад стол глядзела…
Мышка там цішком сядзела,
Скрылік сала аб’ядала
І на Лерку паглядала.
І нібыта ёй казала:
- Шчыра дзякую за сала!


                     Небывальшчына

У лесе зімовым ад зайца ўцякала лісіца:
Спужалася вельмі, калі ён страшэнна зароў.
Лісіца зімой, яна ўсіх, нават мышкі баіцца,
А заяц палохае нават асілкаў-зуброў…

А, можа, хто з вас не захоча са мной пагадзіцца?
Мо, штосьці не тое я вам расказаў пра звяроў?

Мо, гэта сам заяц наўцёк ад лісіцы бяжыць?
Яму, небараку, няпроста зіму перажыць…


                Што бывае ноччу

Я ведаю – ноччу ўсе цацкі мае ажываюць!
Спачатку цярпліва чакаюць, калі ж я засну,
А потым пабудку для цацак труба праспявае,
І цацкі ўсе ўраз пачынаюцьгуляць у вайну!
Страляюць гарматы, у неба ракеты ўзмываюць,
Дзве грозныя арміі рушаць адна на адну…

А потым “адбой” баявая труба прапяе,
І цацкі бягуць на ранейшыя месцы свае…


              * * *

Я па Афрыцы гуляў,
І каля балота
Нечакана пастрачаў
Злога бегемота!

Ён мяне ледзь-ледзь не з’еў!
Ды прачнуцца я паспеў…