Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Калі б у мяне быў конь


Калі б у мяне быў конь

Хто заводзіць
Кацяня,
Хто сабаку
Ці шчаня…
Толькі гэта мне не трэба:
Завяду сабе каня!
Завяду абавязкова
І дадому прывяду,
Падаб’ю яму падковы,
Булаву сабе знайду…
Папрашу дазволу ў мамы
Адлучыцца на тры дні,
Ды і ў казку паімчуся
На гарачым
На кані!
Ну а там
Злаўлю Кашчэя,
Праганю
Бабу-Ягу!
А сустрэну
Бармалея –
І яго перамагу!
Не збаюся
Карабаса,
Надзяру
За бараду,
А Шар-хана,
Тыгра злога,
У звярынец
Адвяду!
Палаўлю я ўсіх,
Хто дрэнны,
Злосны,
Сквапны
Ці дурны…
Хай жывуць
У добрых казках
Толькі
Добрыя адны!
Але мама мне сказала:
- Ты спяшаешся дарма!
Што ж за казка
Пра Кашчэя,
Калі там
Яго няма?
Зло павінна быць
У казцы! –
І з усмешкай дадала:
- З кім тады змагацца
Добрым,
Калі там
Не будзе зла? –
І яшчэ сказала мама:
- У кватэры
Для каня
Мала месца…

А назаўтра
Мне прынесла
Кацяня…


       Бессардэчная

Закахаўся наш Віталік
У сваю суседку Таню.
Ён “увагу” праяўляе:
То падножку падстаўляе,
То шчыкне,
То штурхане,
То да лужаны піхне,
То хусцінку ёй сарве,
То падручнікі парве…
Але ўсё, на жаль, дарма,
Узаемнасці няма!
І чаму?
У чым прычына?
Замаркоціўся хлапчына.
Што ён толькі не рабіў:
І штурхаў,
І кпіў,
І біў,
І дражніў,
І абзываў,
І праходу не даваў…
Ён і гэтак,
Ён і так…
А яна –
ну аніяк!
Да яго не падыходзіць,
За сто крокаў абыходзіць,
Толькі ўбачыць – уцякае…

Бессардэчная якая!


         Касманаўт 

Табурэт да табурэта –
Атрымалася… ракета!
Хутка ў космас палячу!
Зараз толькі падлічу,
Што з сабой узяць мне трэба:
Лусту сала,
Скібку хлеба,
Памідорын так з пяток,
Дроту меднага маток
Для рамонту карабля…
Вось і ўсё!
Бывай, Зямля!
Але тут,
на старце прама,
У пакой заходзіць мама.
Стыне на стале абед,
Ёй патрэбен табурэт.
А за ёй адразу – тата.
А за ім –
сястрычка з братам…
Разабралі табурэты…

Вось і ўсё!
Бывай, ракета!


Мастакі

Мы малюем
                   на паперы:
Гэта вокны,
                    гэта дзверы,
Гэта ганак,
                  гэта хата,
Гэта Каця,
                  гэта Ната,
Гэта Жучка,
                  гэта кот,
Гэта сцежка,
                   гэта плот…

Там,
        за плотам – крама,
Там,
        у краме – мама…

Хутка мама
                   прыйдзе з крамы.
Вельмі сумна
                   нам без мамы!


На асабістым прыкладзе

- Міколка,
ты чаму такі мурзаты?
- З сястрычкай
мы гулялі ў маму з татам!
- І мокры ўвесь
аж з галавы да ног!
- Ну, я ж кажу:
гулялі ў маму з татам!
Яна мяне вяла
з гасцей дахаты,
А я,
Зусім,
як тата наш
на свята,
ішоў,
ішоў…
ды ў лужыну – пялёх!



          Памагаты

Я і ў мамы,
Я і ў таты
Самы першы памагаты!
Мама выпячэ праснак –
Я спрабую, як на смак…

На канапу ляжа тата –
Я і ў таты памагаты!
Сяду побач і спяваю,
Тату спаць дапамагаю…


            * * *

Пачалася навальніца,
Заблішчэла бліскавіца,
Потым гром загрукаў,
Потым дождж застукаў…

Па асфальту напрасткі
Паімчалі раўчукі,
А ля плоту ў Васілька
Не раўчук імчыць – рака!

Васілёк паперу ўзяў
І караблік змайстраваў.
А, як скончыў дожджык ліць –
Васілёк на двор бяжыць.
Ён да плоту напрасткі…
Дзе ж рака?
Няма ракі!

Трэба ж, гэткая няўдача!
Васілёк стаіць і плача.
Ёсць караблік…
Ды бяда –
Знікла некуды вада!



         Сябрук


У Сярожкі ёсць сябрук.
Не бяда, што ён без рук.
Ён чатыры лапы мае,
Абаранкам хвост трымае.
Толькі ўбачыць Сяржука –
Скача каля сябрука
І хвастком сваім матляе…
(Толькі што не размаўляе.)
Добры сябар у Сярожы…

А цяпер, хто першы зможа
На пытанне даць адказ:
Ёсць такі ў кагосьці з вас?



         Фантазёр

Я скажу вам без маны:
У мяне жывуць сланы!
Я кармлю іх салам з хлебам…
Што? Не верыце?
Не трэба!
А яшчэ ў мяне ля шафы
Ноччу пасвяцца жырафы,
А на дзень кладуцца ў ложак…
Што?
Такога быць не можа?
А яшчэ… яшчэ ў мяне
Тыгры спяць на дыване!
Я даю ім ананасы,
Шакаладныя каўбасы,
Апельсіны, мандарыны…
А яшчэ кампот з маліны.
А яны ляжаць, вуркочуць
І мышэй лавіць не хочуць…
Ды затое дзікабраз
Сто мышэй злавіў зараз,
А на кухні пеліканы
Спрытна ловяць тараканаў.
Пугачы на мух палююць,
А мядзведзі так балююць.
Там у іх ёсць пчол калода
Ды яшчэ тры бочкі мёду.
А ў буфеце, тым, што справа,
У мяне жывуць удавы.
Побач з імі кіт нырае…
Што?
Такога не бывае?
Зноў не верыце?
Дарма!
Ды каго ў мяне няма!
Ёсць паўліны,
Ёсць пінгвіны,
Ёсць цюлені
і дэльфіны!
Кенгуру,
акула,
леў…
Больш прыдумаць не паспеў…
Зараз трошкі адпачну –
І далей казаць пачну!



      Чаму я не…

Я са школы не йду,
А панура плятуся дадому…
Ну чаму,
ну чаму
Не артыст я
Сусветна вядомы!
Не спявак знакаміты,
Што скача штодня
З мікрафонам!
Не спартсмен-рекардсмен
Па стральбе-барацьбе-марафону!
Ці пісьменнік,
што мае
Таўшчэзных раманаў багата,
Ці дырэктар завода,
Таго,
Дзе працуе мой тата!

Вось тады б
Яны з мамай
За двойкі мяне
Не ўшчувалі!
І пускалі ў кіно,
І цукеркі
Штовечар давалі…



Чыя мама лепшая?

Адвячоркам мы гулялі
І аб мамах размаўлялі…

- У мяне, - прамовіў Пеця, -
- Мама – лепшая на свеце!
Усміхнуўся Толя: - Не!
Мама лепшая ў мяне!
- У мяне! – сказала Поля. –
- Бо яна працуе ў школе!
- Ну, дык што з таго, што ў школе! –
- Запярэчыў Поле Коля. –
- А мая – кіруе крамай!
- А мая працуе… мамай,
І цяпер з сястрычкай дома… -
- Прашаптала ціха Тома.
- А мая, - сказала Ната, -
- І за маму, і за тату!
Пэўна ж, мамачка мая
Лепей вашых удвая!

Не згадзіўся з гэтым Пеця…
Пачалі спрачацца дзеці:
Коля з Полей,
Пеця з Натай…
Ну, а я
Пайшоў дахаты.

З імі я не стаў спрачацца.
І без спрэчкі ведаў я:
Калі шчыра разабрацца,
Мама лепшая – мая!



Як выправіць двойкі
(З парад Васі Лайдачкіна)


Калі ты хапаеш двойкі,
А бацькам тваім патрэбна,
Каб дзевяткі ды дзесяткі
Напаўнялі дзённік твой,
Не сядзі ты цэлы вечар
Над падручнікам і сшыткам,
Бо ўсё роўна немагчыма
Столькі вывучыць зараз!
Лепш, узяўшы свой сцізорык,
Навайстрыўшы свой сцізорык
(Альбо можна проста сціркай)
Двойкі выведзі…
Затым
Ты на іх законным месцы
Панастаў адных дзесятак…
(Можна трохі і дзевятак,
Каб паверылі хутчэй.)
І бяжы хутчэй да бацькі,
Пакажы яму дзесяткі,
Патрабуй, каб за дзесяткі
На цукеркі грошы даў!
Але лепш бяжы да маці,
Бо, калі падман не пройдзе,
Маці ўсё ж не так балюча
Будзе дзяжкай частаваь…
І яшчэ…
(Удакладненне!)
У крытычным тым выпадку
На мяне не спасылацца!
Я нічога не казаў!