Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Размова,
падслуханая ў нябеснай краме,
якая гандлюе чалавечымі пачуццямі


- Ёсць любоў?
- Растралялі каты
За любоў да роднай зямлі.
У далёкіх гадах дваццатых
На растрэл яе павялі...
- А надзея?
- Ды што надзея!
І яе чарга надыйшла.
Бальшавіцкай сусветнай ідэі
Не патрэбна надзея была.
- Ну а вера?
- Сама сканала
У снягах салавецкай зімы,
У дрыгве Беламорканала,
Пад баракамі Калымы...
- Дайце сціпласці.
- Насмяшылі!
Сціпласць Богу душу аддала.
- Дабрыні.
- У чарзе задушылі.
Мо таму, што кволай была?
- Ну дык гонару.
- Гонар з’ехаў
У замежным здамацца кіно.
- Ну тады хоць крышачку смеху!
- Не завозілі, і – даўно.
- Божа мой! Хоць крычы ратунак!
Ну хоць нешта ёсць?!
- Вінават.
Зайздрасць ёсць.
Вышэйшы гатунак.
- Ну і як? Бяруць?
- Нарасхват.
Той з ахвотай, той без ахвоты,
Ды бяруць...
Такое жыццё...
Прапаную яшчэ ляноту.
Звышпрыемнае пачуццё!
Што? Не трэба?
Сюды зірніце,
Вось бяздушнасць... Возьмеце?
- Не!
Вы мне роспачы загарніце!
Гэта ўсё, што патрэбна мне...