Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Размова,
падслуханая ў нябеснай краме,
якая гандлюе чалавечымі пачуццямі


- Ёсць любоў?
- Растралялі каты
За любоў да роднай зямлі.
У далёкіх гадах дваццатых
На растрэл яе павялі...
- А надзея?
- Ды што надзея!
І яе чарга надыйшла.
Бальшавіцкай сусветнай ідэі
Не патрэбна надзея была.
- Ну а вера?
- Сама сканала
У снягах салавецкай зімы,
У дрыгве Беламорканала,
Пад баракамі Калымы...
- Дайце сціпласці.
- Насмяшылі!
Сціпласць Богу душу аддала.
- Дабрыні.
- У чарзе задушылі.
Мо таму, што кволай была?
- Ну дык гонару.
- Гонар з’ехаў
У замежным здамацца кіно.
- Ну тады хоць крышачку смеху!
- Не завозілі, і – даўно.
- Божа мой! Хоць крычы ратунак!
Ну хоць нешта ёсць?!
- Вінават.
Зайздрасць ёсць.
Вышэйшы гатунак.
- Ну і як? Бяруць?
- Нарасхват.
Той з ахвотай, той без ахвоты,
Ды бяруць...
Такое жыццё...
Прапаную яшчэ ляноту.
Звышпрыемнае пачуццё!
Што? Не трэба?
Сюды зірніце,
Вось бяздушнасць... Возьмеце?
- Не!
Вы мне роспачы загарніце!
Гэта ўсё, што патрэбна мне...