Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Вяртанне (Паэма-трыялет)


                  1
Горад засынае пакрысе.
Ён знікае, патанае ў змроку.
Спуджаны эфект апошніх крокаў...
Горад засынае пакрысе.
Любая, я тут, непадалёку!
Вось твой дом, паўзмрочны, як і ўсе.
Горад засынае пакрысе.
Ён знікае, патанае ў змроку.

                    2
Душу вярэдзіць успамін...
Напэўна, я яшчэ кахаю?
Як хутка ўсё наўкол сціхае!
Душу вярэдзіць успамін...
Ноч зоркі ў небе калыхае.
Ты спіш даўно. І ты, і сын.
Душу вярэдзіць успамін...
Напэўна, я яшчэ кахаю?

                  3
Прайшлі не тыдні, а гады
З таго апошняга спаткання.
З твайго апошняга пытання
Прайшлі не тыдні, а гады.
Каб ведаць мог тады зараней,
Каб проста прамаўчаць тады...
Прайшлі не тыдні, а гады
З таго апошняга спаткання.

                     4
Дзе ж ліфт?! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Навошта я сюды прыехаў?!
(Сюжэт, наогул, варты смеху!)
Дзе ж ліфт?! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Я – як вар’ят! Я з глузду з’ехаў!
Мне б павярнуцца ды ўцякаць!
Дзе ж ліфт! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Навошта я сюды прыехаў?!

                   5
Вось дзверы. Палец на званку.
І сэрца стук перапыняе!
Ды штосьці ўсё ж мяне спыняе!
Вось дзверы. Палец на званку.
Як доўга ты не адчыняеш!
Як цяжка зноў узняць руку!
Вось дзверы. Палец на званку.
І сэрца стук перапыняе!

                 6
Ты ўсё такая ж, як была!
Ці мо яшчэ папрыгажэла.
Я ціха прашаптаў: “Анжэла!
Ты ўсё такая ж, як была!”
Рука ціхенька задрыжэла,
Ты ёй па твары правяла.
Ты ўсё такая ж, як была!
Ці мо яшчэ папрыгажэла!

                   7
Як гучна твой гадзіннік б’е!
На ім ужо гадзіна ночы.
І ты спытаць аб чымсьці хочаш...
Як гучна твой гадзіннік б’е!
Мой лёс кудысьці ў цемру збочыў!
Цябе мне гэтак не стае!
Як гучна твой гадзіннік б’е!
На ім ужо гадзіна ночы.

                       8
Маўчы! Не трэба гаварыць!
І мы ўспаміны ашукаем!
Мы вусны вуснамі шукаем...
Маўчы! Не трэба гаварыць!
Мы ў цемры болей не блукаем!
Агонь кахання зноў гарыць!
Маўчы! Не трэба гаварыць!
І мы ўспаміны ашукаем!