Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Вяртанне (Паэма-трыялет)


                  1
Горад засынае пакрысе.
Ён знікае, патанае ў змроку.
Спуджаны эфект апошніх крокаў...
Горад засынае пакрысе.
Любая, я тут, непадалёку!
Вось твой дом, паўзмрочны, як і ўсе.
Горад засынае пакрысе.
Ён знікае, патанае ў змроку.

                    2
Душу вярэдзіць успамін...
Напэўна, я яшчэ кахаю?
Як хутка ўсё наўкол сціхае!
Душу вярэдзіць успамін...
Ноч зоркі ў небе калыхае.
Ты спіш даўно. І ты, і сын.
Душу вярэдзіць успамін...
Напэўна, я яшчэ кахаю?

                  3
Прайшлі не тыдні, а гады
З таго апошняга спаткання.
З твайго апошняга пытання
Прайшлі не тыдні, а гады.
Каб ведаць мог тады зараней,
Каб проста прамаўчаць тады...
Прайшлі не тыдні, а гады
З таго апошняга спаткання.

                     4
Дзе ж ліфт?! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Навошта я сюды прыехаў?!
(Сюжэт, наогул, варты смеху!)
Дзе ж ліфт?! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Я – як вар’ят! Я з глузду з’ехаў!
Мне б павярнуцца ды ўцякаць!
Дзе ж ліфт! Ну, колькі ўжо чакаць?!
Навошта я сюды прыехаў?!

                   5
Вось дзверы. Палец на званку.
І сэрца стук перапыняе!
Ды штосьці ўсё ж мяне спыняе!
Вось дзверы. Палец на званку.
Як доўга ты не адчыняеш!
Як цяжка зноў узняць руку!
Вось дзверы. Палец на званку.
І сэрца стук перапыняе!

                 6
Ты ўсё такая ж, як была!
Ці мо яшчэ папрыгажэла.
Я ціха прашаптаў: “Анжэла!
Ты ўсё такая ж, як была!”
Рука ціхенька задрыжэла,
Ты ёй па твары правяла.
Ты ўсё такая ж, як была!
Ці мо яшчэ папрыгажэла!

                   7
Як гучна твой гадзіннік б’е!
На ім ужо гадзіна ночы.
І ты спытаць аб чымсьці хочаш...
Як гучна твой гадзіннік б’е!
Мой лёс кудысьці ў цемру збочыў!
Цябе мне гэтак не стае!
Як гучна твой гадзіннік б’е!
На ім ужо гадзіна ночы.

                       8
Маўчы! Не трэба гаварыць!
І мы ўспаміны ашукаем!
Мы вусны вуснамі шукаем...
Маўчы! Не трэба гаварыць!
Мы ў цемры болей не блукаем!
Агонь кахання зноў гарыць!
Маўчы! Не трэба гаварыць!
І мы ўспаміны ашукаем!