Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...У цьмяна асветленым пакоі стаялі двое: сівы, моцна згорблены ўжо стары і высокі мужчына спартыўнага целаскладу. Яны стаялі нерухома і нейкі час проста глядзелі адзін аднаму ў вочы. Потым стары ўздыхнуў і міжволі перавёў погляд на пісталет у руцэ мужчыны. Пісталет быў невялікім, у шырокай далоні мужчыны ён здаваўся нават маленькім, амаль што цацачным... але ён не быў цацачным... ("Кілер")
hline

Я дзякую табе за тое, што была


Я дзякую табе
                        за тое, што была,
За тое, што пайшла,
Не кінуўшы абразы,
За рэшткі пачуцця,
                              што ў сэрцы зберагла,
За поўную тугі
                              загадкавую фразу.
- Не думай пра мяне, - сказала ты, -
                                                              і ўсё ж
Не забывай мяне! –
І зачыніла дзверы.
Я ля акна стаяў...
У шыбы стукаў дождж...
Я думаў пра цябе!
                                      Я верыў і не верыў.
Я ведаў – пройдзе час
                                      і гэта праміне,
Я пакахаю зноў...
Ну, можа не адразу...

- Не думай пра мяне!
                                     Не забывай мяне!
Ну што хацела ты
                                  сказаць мне гэтай фразай?