Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Мужчына, усё гэтак жа нетаропка рушыў у глыб кватэры, па ўсяму бачна, добра яму знаёмай. Жанчына ішла следам і, здавалася, не зводзіла з яго свайго пяшчотна—ўсхваляванага позірку. Гэта было тым больш дзіўна і незразумела, што ніякай асаблівай прывабнасцю мужчына не вылучаўся. Больш таго, быў ён нейкім вельмі ўжо непрыгожым, з шырокім плоскім тварам, з рэдкімі цьмянымі валасамі, праз якія яскрава прасвечвалася ранняя лысіна... ("Закаханая")
hline

Я дзякую табе за тое, што была


Я дзякую табе
                        за тое, што была,
За тое, што пайшла,
Не кінуўшы абразы,
За рэшткі пачуцця,
                              што ў сэрцы зберагла,
За поўную тугі
                              загадкавую фразу.
- Не думай пра мяне, - сказала ты, -
                                                              і ўсё ж
Не забывай мяне! –
І зачыніла дзверы.
Я ля акна стаяў...
У шыбы стукаў дождж...
Я думаў пра цябе!
                                      Я верыў і не верыў.
Я ведаў – пройдзе час
                                      і гэта праміне,
Я пакахаю зноў...
Ну, можа не адразу...

- Не думай пра мяне!
                                     Не забывай мяне!
Ну што хацела ты
                                  сказаць мне гэтай фразай?