Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Не трэба слова “выбачай”


Не трэба слова “выбачай”,
Не трэба новага спаткання!
У нас згубілася каханне,
Нібыта ў гушчары ручай!
Нібыта ў гушчары ручай,
У нас згубілася каханне...
Не трэба новага спаткання!
Не трэба слова “выбачай”!

   Ну што табе сказаць,
   Сказаць на развітанне?!
   Два лёсы не звязаць,
   Калі прайшло каханне!
   Калі яно ўцячы
   Ад нас з табой схацела.
   Калі яно ўначы
   Як птушка адляцела.

А можа з восеньскім агнём
Каханне наша дагарэла?
А можа проста захварэла
Халодным днём, самотным днём?
Халодным днём, самотным днём
Каханне наша захварэла...
А можа проста дагарэла
З апошнім восеньскім агнём?

І я цябе, і ты мяне,
Напэўна, ўсё яшчэ кахаем,
Ды толькі гэта ўсё сціхае...
Яно міне! Яно міне!
Яно міне, вось-вось міне!
Яно й цяпер ужо сціхае,
Хоць мы з табой яшчэ кахаем,
І я цябе, і ты мяне!

Каханне наша запаліць
Наноўку нельга прымусова!
Яно баліць яшчэ часова...
Яно баліць, яшчэ баліць!
Яно баліць, яшчэ баліць,
Ды толькі гэта ўсё часова...
Шкада, што нельга прымусова
Яго наноўку распаліць!

І варушы не варушы –
Агнём не ўспыхне папялішча!
Халодны вецер сумна свішча
Па-над вуголлямі душы!
Тваёй душы... маёй душы...
Там толькі вецер сумгна свішча,
І ўжо не ўспыхне папялішча,
Як ты яго не варушы!

   Ну што табе сказаць,
   Сказаць на развітенне?!
   Два лёсы не звязаць,
   Калі прайшло каханне!
   Калі яно ўцячы
   Ад нас з табой схацела,
   Калі яно ўначы
   Як птушка адляцела...