Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Не трэба слова “выбачай”


Не трэба слова “выбачай”,
Не трэба новага спаткання!
У нас згубілася каханне,
Нібыта ў гушчары ручай!
Нібыта ў гушчары ручай,
У нас згубілася каханне...
Не трэба новага спаткання!
Не трэба слова “выбачай”!

   Ну што табе сказаць,
   Сказаць на развітанне?!
   Два лёсы не звязаць,
   Калі прайшло каханне!
   Калі яно ўцячы
   Ад нас з табой схацела.
   Калі яно ўначы
   Як птушка адляцела.

А можа з восеньскім агнём
Каханне наша дагарэла?
А можа проста захварэла
Халодным днём, самотным днём?
Халодным днём, самотным днём
Каханне наша захварэла...
А можа проста дагарэла
З апошнім восеньскім агнём?

І я цябе, і ты мяне,
Напэўна, ўсё яшчэ кахаем,
Ды толькі гэта ўсё сціхае...
Яно міне! Яно міне!
Яно міне, вось-вось міне!
Яно й цяпер ужо сціхае,
Хоць мы з табой яшчэ кахаем,
І я цябе, і ты мяне!

Каханне наша запаліць
Наноўку нельга прымусова!
Яно баліць яшчэ часова...
Яно баліць, яшчэ баліць!
Яно баліць, яшчэ баліць,
Ды толькі гэта ўсё часова...
Шкада, што нельга прымусова
Яго наноўку распаліць!

І варушы не варушы –
Агнём не ўспыхне папялішча!
Халодны вецер сумна свішча
Па-над вуголлямі душы!
Тваёй душы... маёй душы...
Там толькі вецер сумгна свішча,
І ўжо не ўспыхне папялішча,
Як ты яго не варушы!

   Ну што табе сказаць,
   Сказаць на развітенне?!
   Два лёсы не звязаць,
   Калі прайшло каханне!
   Калі яно ўцячы
   Ад нас з табой схацела,
   Калі яно ўначы
   Як птушка адляцела...