Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Яшчэ раз пра каханне


Вось і дзень растае,
Вось і ноч настае.
Па сцяжынцы вясновага парку
Ён ідзе да яе...
Ён ідзе ад яе...
У далоні камечыць цыгарку.
- Хопіць, больш не пайду! –
Ён бурчыць на хаду,
Ён бурчыць ды сябе папракае:
- На сваю на бяду!
Хопіць, больш не пайду!
Хай другіх сабе дурняў шукае!
Колькі ж можна трываць,
Нерваваць і злаваць!
А яна...
Ды яшчэ і смяецца!
Не змагу дараваць!
...І далёка чуваць,
Як ідзе ён, бурчыць і злуецца.
Ён ідзе...
А яна
Ля пустога акна.
І ў вачах не згасае надзея.
- Ён – адзін...
Я – адна...
Што ж ты робіш, Вясна?!
Паміры нас, Вясна-Чарадзея!