Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Нібы летні дожджык сум дзявочы


Нібы летні дожджык сум дзявочы.
Прамільгне – і сонейка ў вакне!
Толькі што слязьмі блішчэлі вочы,
Праз хвіліну – звонкі-звонкі смех!

Нібы летні дожджык сум дзявочы...
А чаго дзяўчатам сумаваць!
Да свавольстваў з жартамі ахвочы –
Ім бы пыл пускаць сябрам у вочы,
Хлопцаў у сябровак адбіваць!
Са спаткання бегчы сярод ночы
З матчынаю хусткай на плячах.

Нібы летні дожджык сум дзявочы.
Прамільгне – і зноў сухія вочы!
Прамільгне – і сонейка ў вачах!