Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Нібы летні дожджык сум дзявочы


Нібы летні дожджык сум дзявочы.
Прамільгне – і сонейка ў вакне!
Толькі што слязьмі блішчэлі вочы,
Праз хвіліну – звонкі-звонкі смех!

Нібы летні дожджык сум дзявочы...
А чаго дзяўчатам сумаваць!
Да свавольстваў з жартамі ахвочы –
Ім бы пыл пускаць сябрам у вочы,
Хлопцаў у сябровак адбіваць!
Са спаткання бегчы сярод ночы
З матчынаю хусткай на плячах.

Нібы летні дожджык сум дзявочы.
Прамільгне – і зноў сухія вочы!
Прамільгне – і сонейка ў вачах!