Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Чарнобыльскія эцюды


                      * * *
Вось азёры з празрыстай вадою,
Толькі нельга на іх адпачыць.
Над чарнобыльскай чорнай бядою
Белы лебедзь тужліва крычыць.
Ён стаміўся,
Яму б адпачыць...
Сумны вецер на поўнач імчыць
Хмар чарнобыльскіх чорную вату.
Белы лебедзь крычыць і крычыць
І ў адказ яму рэха гучыць
Вінавата.


               * * *
Смерць,
              нябачная, нячутная,
Тут нікога не шкадуе.
Тут сама зямля атрутная
Па сынах сваіх бядуе!
Не гудзе шаша машынамі,
Не бягуць са школы дзеткі.
Хмызнякамі ды шыпшынаю
Зарастаюць тут палеткі!
Зноў вясна ў накідкі белыя
Сад вішнёвы прыбірае.
Але вішні пераспелыя
Толькі птушкі абіраюць!
Грушы,
             яблыні атрутныя
Сумна стогнуць вечарамі.
І баліць зямля пакутная...

Смерць,
                нябачная, нячутная,
Ходзіць мёртвымі дварамі.