Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Мужчына, усё гэтак жа нетаропка рушыў у глыб кватэры, па ўсяму бачна, добра яму знаёмай. Жанчына ішла следам і, здавалася, не зводзіла з яго свайго пяшчотна—ўсхваляванага позірку. Гэта было тым больш дзіўна і незразумела, што ніякай асаблівай прывабнасцю мужчына не вылучаўся. Больш таго, быў ён нейкім вельмі ўжо непрыгожым, з шырокім плоскім тварам, з рэдкімі цьмянымі валасамі, праз якія яскрава прасвечвалася ранняя лысіна... ("Закаханая")
hline

Чарнобыльскія эцюды


                      * * *
Вось азёры з празрыстай вадою,
Толькі нельга на іх адпачыць.
Над чарнобыльскай чорнай бядою
Белы лебедзь тужліва крычыць.
Ён стаміўся,
Яму б адпачыць...
Сумны вецер на поўнач імчыць
Хмар чарнобыльскіх чорную вату.
Белы лебедзь крычыць і крычыць
І ў адказ яму рэха гучыць
Вінавата.


               * * *
Смерць,
              нябачная, нячутная,
Тут нікога не шкадуе.
Тут сама зямля атрутная
Па сынах сваіх бядуе!
Не гудзе шаша машынамі,
Не бягуць са школы дзеткі.
Хмызнякамі ды шыпшынаю
Зарастаюць тут палеткі!
Зноў вясна ў накідкі белыя
Сад вішнёвы прыбірае.
Але вішні пераспелыя
Толькі птушкі абіраюць!
Грушы,
             яблыні атрутныя
Сумна стогнуць вечарамі.
І баліць зямля пакутная...

Смерць,
                нябачная, нячутная,
Ходзіць мёртвымі дварамі.