Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Чарнобыльскія эцюды


                      * * *
Вось азёры з празрыстай вадою,
Толькі нельга на іх адпачыць.
Над чарнобыльскай чорнай бядою
Белы лебедзь тужліва крычыць.
Ён стаміўся,
Яму б адпачыць...
Сумны вецер на поўнач імчыць
Хмар чарнобыльскіх чорную вату.
Белы лебедзь крычыць і крычыць
І ў адказ яму рэха гучыць
Вінавата.


               * * *
Смерць,
              нябачная, нячутная,
Тут нікога не шкадуе.
Тут сама зямля атрутная
Па сынах сваіх бядуе!
Не гудзе шаша машынамі,
Не бягуць са школы дзеткі.
Хмызнякамі ды шыпшынаю
Зарастаюць тут палеткі!
Зноў вясна ў накідкі белыя
Сад вішнёвы прыбірае.
Але вішні пераспелыя
Толькі птушкі абіраюць!
Грушы,
             яблыні атрутныя
Сумна стогнуць вечарамі.
І баліць зямля пакутная...

Смерць,
                нябачная, нячутная,
Ходзіць мёртвымі дварамі.