Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Мірны атам


Дзе знайсці такія словы,
Каб уславіць гэты край!
Край палескі,
Край бусловы!
Рай зямны...
Ды дзе ж ён,
                      рай?!
Мірны атам!
Мірны атам!
Што ж ты,
                  атам,
Нарабіў!
Дзень вясновы,
Проста дату,
Чорнай датаю зрабіў!
Мірны атам!
Мірны атам!
Як вярнуць цябе назад?
І глядзяць
                маўкліва хаты
На здзічэлы
                     ціхі сад.
Ані смеху,
Ані брэху.
І слядоў не адшукаць.
За ракой сумуе рэха –
З кім жа рэху пагукаць?!
Бо ніхто не адзавецца,
Бо ніхто не пазаве.
Да ракі сцяжынка ўецца,
Ды губляецца ў траве.
І рака засупавала,
Сумна плёскаюць язі.
Па лясах грыбоў навалам,
Хоць касою іх касі.
І суніцы...
І чарніцы...
І крыніцы... –
З іх не п’юць!
Бо сцюдзёныя крыніцы
Не вадой – атрутай б’юць!
Край палескі!
Край бусловы!
Рай зямны!
Ды дзе ж ён,
                       рай?!
Дзе знайсці такія словы,
Каб усцешыць гэты край?!
Мірны атам!
Мірны атам!
Край палескі,
Край глухі...
Гэта плата?
Ці адплата?
Ці расплата
                    за грахі?
За чые?!
Свае?
           Чужыя?
І каму трымаць адказ?!
Чым такое заслужылі?
Смерчы смерці
                           запуржылі
Мірны край
                     у мірны час.
Чым такое заслужылі?!
Ды маўчанне – вось адказ...
Хто мы – людзі ці вар’яты?!
Самі свой ссякае сук!
І ніхто не вінаваты...
Вінаваты толькі атам.
Мірны атам...
Мірны атам?!
Ды які ж ён мірны,
                                атам?!
Чорны!
Чортаў!
Богам кляты!
Можа, знойдзе
                          вінаватых
Не зямны,
               дык  БОЖЫ СУД!