Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Мірны атам


Дзе знайсці такія словы,
Каб уславіць гэты край!
Край палескі,
Край бусловы!
Рай зямны...
Ды дзе ж ён,
                      рай?!
Мірны атам!
Мірны атам!
Што ж ты,
                  атам,
Нарабіў!
Дзень вясновы,
Проста дату,
Чорнай датаю зрабіў!
Мірны атам!
Мірны атам!
Як вярнуць цябе назад?
І глядзяць
                маўкліва хаты
На здзічэлы
                     ціхі сад.
Ані смеху,
Ані брэху.
І слядоў не адшукаць.
За ракой сумуе рэха –
З кім жа рэху пагукаць?!
Бо ніхто не адзавецца,
Бо ніхто не пазаве.
Да ракі сцяжынка ўецца,
Ды губляецца ў траве.
І рака засупавала,
Сумна плёскаюць язі.
Па лясах грыбоў навалам,
Хоць касою іх касі.
І суніцы...
І чарніцы...
І крыніцы... –
З іх не п’юць!
Бо сцюдзёныя крыніцы
Не вадой – атрутай б’юць!
Край палескі!
Край бусловы!
Рай зямны!
Ды дзе ж ён,
                       рай?!
Дзе знайсці такія словы,
Каб усцешыць гэты край?!
Мірны атам!
Мірны атам!
Край палескі,
Край глухі...
Гэта плата?
Ці адплата?
Ці расплата
                    за грахі?
За чые?!
Свае?
           Чужыя?
І каму трымаць адказ?!
Чым такое заслужылі?
Смерчы смерці
                           запуржылі
Мірны край
                     у мірны час.
Чым такое заслужылі?!
Ды маўчанне – вось адказ...
Хто мы – людзі ці вар’яты?!
Самі свой ссякае сук!
І ніхто не вінаваты...
Вінаваты толькі атам.
Мірны атам...
Мірны атам?!
Ды які ж ён мірны,
                                атам?!
Чорны!
Чортаў!
Богам кляты!
Можа, знойдзе
                          вінаватых
Не зямны,
               дык  БОЖЫ СУД!