Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

26 красавіка 1986 года


Вясновая ноч
                       над зямлёю пяшчотна плыла.
І раптам зямля задрыжэла,
                                               працятая болем!
Нябачна, нячутна
                               бяда папаўзла па-над полем,
Па вёсках,
                   па сэрцах,
                                       па лёсах людскіх папаўзла!
Бяда напаўзала,
                            няўмольная, быццам вайна!
Яна не страляла,
                             але і жыцця не давала.
Яна забівала!
Павольна,
                  ды ўсё ж забівала!
Нябачна, нячутна,
                               ды ўсё ж забівала яна!
Якое пракляцце
                            на нашым народзе ляжыць?!
Ну хто нас,
                    за што нас
Так жорстка,
                     так страшна карае?!


Паўзе па народзе бяда
                                   і даніну збірае.
Па ўсёй Беларусі
                             крыжы,
                                           і крыжы,
                                                          і крыжы...