Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Памяці Міколы Равенскага


Пляткарам не прыбіць да зубоў языкі.
Не заўважыць змяю пад калодай...
Ах, як лёгка,
                  як проста ляпіць ярлыкі!
Не, не проста ляпіць –
                   з асалодай!
Гэта справа не кінута на самацёк!
Дырыжорчыкі доўбняй махаюць.
- Ён уцёк?
              Ах, уцёк!
Дык чаго ж ён уцёк?!
Ні з таго ні з сяго
              не ўцякаюць!
Раз уцёк –
             значыць вораг!
(З таго і з сяго!)
Значыць – здраднік!
Такіх не шануюць!
І цудоўныя
            светлыя творы яго
Столькі год
            па Радзіме сумуюць!
Ды хіба ж ён адзін –
             сумнай птушкай з гнязда... 
Ды хіба ж аднаго
              выжывалі!
Ад далёкіх часоў,
                ад Ісуса Хрыста,
Самых лепшых заўжды
                              крыжавалі!
Толькі хочацца верыць,
                              што скончыўся час,
Час крывава-прыгоннага права!

І ўваскрэснуць з крыжоў,
каб вярнуцца да нас,
Нашы гонар,
                  і годнасць,
                                    і слава!