Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Халады над зямлёй, халады...


                 * * *
Зацягнула абшары смуга...
Гэта восені позней туга,
Гэта птушак апошніх адлёт,
Гэта ранішняй шэрані лёд.

                 * * *
Ліст кляновы плыве па рацэ.
Я іду па счарнелай раллі.
Я іду па самотнай зямлі
З гронкай
                горкай рабіны ў руцэ.
Ці то дождж,
                      ці сляза на шчацэ...
Восень ціха плыве па рацэ.

                 * * *
Ты куды, мая восень,
                                    куды?!
Халады над зямлёй,
                                   халады!
Не бягуць раўчукі
                               да ракі –
Закавалі ільды
                        раўчукі!
І раку
          закавалі ільды.

Халады над зямлёй,

                                  халады...

                 * * *

Восень ціха пайшла паміраць...
Дровы весела ў грубках гараць,
Узнімаюцца ў неба дымы,
Лес застыў
                   у чаканні зімы.
Лес застыў
                   у чаканні бяды.
Халады над зямлёй,
                                  халады...