Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І навошта напяльвала на сябе недарэчную гэту хламіду? І чыя яна, дарэчы? Дыяна ўздыхнула, узнялася з ложка і, асцярожна ступаючы босымі нагамі па халоднаму паркету, выйшла ў пярэднюю. Планіроўка пакояў тут была якраз такая ж, як і ва ўласнай яе кватэры, таму Дыяне было лёгка арыентавацца. На вешалцы, побач з дзвярыма, вісела шмат самага разнастайнага адзення, у тым ліку і жаночага, але нічога свайго Дыяна так і не знайшла... ("Прачнуўшыся раніцай")
hline

Халады над зямлёй, халады...


                 * * *
Зацягнула абшары смуга...
Гэта восені позней туга,
Гэта птушак апошніх адлёт,
Гэта ранішняй шэрані лёд.

                 * * *
Ліст кляновы плыве па рацэ.
Я іду па счарнелай раллі.
Я іду па самотнай зямлі
З гронкай
                горкай рабіны ў руцэ.
Ці то дождж,
                      ці сляза на шчацэ...
Восень ціха плыве па рацэ.

                 * * *
Ты куды, мая восень,
                                    куды?!
Халады над зямлёй,
                                   халады!
Не бягуць раўчукі
                               да ракі –
Закавалі ільды
                        раўчукі!
І раку
          закавалі ільды.

Халады над зямлёй,

                                  халады...

                 * * *

Восень ціха пайшла паміраць...
Дровы весела ў грубках гараць,
Узнімаюцца ў неба дымы,
Лес застыў
                   у чаканні зімы.
Лес застыў
                   у чаканні бяды.
Халады над зямлёй,
                                  халады...