Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Восеньскія матывы (Трыпціх)


                    1
Халодны гарэзнік-вятрыска
Лістоту апошнюю рве.
Гусіная тонкая нізка
Так нізка над лесам плыве.
Плыве...
               за сабою заве...
І подых зімовы
                          так блізка,
Як шэрань
                   на жоўтай траве.

                   2
Здранцвелы світанак
                                   у кроплях расы,
Застылі лясы,
                       нібы цені.
І сумна
            праз восень
                                ляцяць журавы.
І жоўтай травы
                           зіхаценне.
Бярозка,
              згубіўшы адзенне,
Надзене
               кажух снегавы.

                  3
Зямля нібыта скамянела,
Нібыта змоўкла ўсё наўкол.
Сняжынка белая
                                нясмела
Зляцела
              на халодны дол.
Зляцела
               ў свой апошні дом.
Зляцела.
Хоць і не хацела.