Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Восеньскія матывы (Трыпціх)


                    1
Халодны гарэзнік-вятрыска
Лістоту апошнюю рве.
Гусіная тонкая нізка
Так нізка над лесам плыве.
Плыве...
               за сабою заве...
І подых зімовы
                          так блізка,
Як шэрань
                   на жоўтай траве.

                   2
Здранцвелы світанак
                                   у кроплях расы,
Застылі лясы,
                       нібы цені.
І сумна
            праз восень
                                ляцяць журавы.
І жоўтай травы
                           зіхаценне.
Бярозка,
              згубіўшы адзенне,
Надзене
               кажух снегавы.

                  3
Зямля нібыта скамянела,
Нібыта змоўкла ўсё наўкол.
Сняжынка белая
                                нясмела
Зляцела
              на халодны дол.
Зляцела
               ў свой апошні дом.
Зляцела.
Хоць і не хацела.