Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Вяргіні


Дзень скараціўся амаль напалову.
Хто засынае – той не загіне!
Сумнае, ссохлае голле вяргіняў
Спіць, пахіліўшы да долу галовы.

Спяць карані пад зямлёй скамянелай,
Дрэмле насенне счарнелых суквеццяў,
Каб, перажыўшы пару ліхалецця,
Зноў пацягнуцца да сонца нясмела.

Зноў, нібы рукі, галінкі раскінуць,
Зноўку суквецці расплюшчыць, як вочы.
І адквітнець. І ў наступную восень
Новай вясне прывітанне пакінуць.

Моўчкі гляджу на счарнелае голле.
Божа, як тут было ўлетку прыгожа!
Што з прыгажосцю зрабілася, Божа!
Вецер халодны тужліва скуголіць...

Але з надзеяй сухія вяргіні
Шэпчуць, шапочуць адвечную песню:
- Хто засынае – той не загіне!
Хто не загіне – той уваскрэсне!