Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Вяргіні


Дзень скараціўся амаль напалову.
Хто засынае – той не загіне!
Сумнае, ссохлае голле вяргіняў
Спіць, пахіліўшы да долу галовы.

Спяць карані пад зямлёй скамянелай,
Дрэмле насенне счарнелых суквеццяў,
Каб, перажыўшы пару ліхалецця,
Зноў пацягнуцца да сонца нясмела.

Зноў, нібы рукі, галінкі раскінуць,
Зноўку суквецці расплюшчыць, як вочы.
І адквітнець. І ў наступную восень
Новай вясне прывітанне пакінуць.

Моўчкі гляджу на счарнелае голле.
Божа, як тут было ўлетку прыгожа!
Што з прыгажосцю зрабілася, Божа!
Вецер халодны тужліва скуголіць...

Але з надзеяй сухія вяргіні
Шэпчуць, шапочуць адвечную песню:
- Хто засынае – той не загіне!
Хто не загіне – той уваскрэсне!