Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Вяргіні


Дзень скараціўся амаль напалову.
Хто засынае – той не загіне!
Сумнае, ссохлае голле вяргіняў
Спіць, пахіліўшы да долу галовы.

Спяць карані пад зямлёй скамянелай,
Дрэмле насенне счарнелых суквеццяў,
Каб, перажыўшы пару ліхалецця,
Зноў пацягнуцца да сонца нясмела.

Зноў, нібы рукі, галінкі раскінуць,
Зноўку суквецці расплюшчыць, як вочы.
І адквітнець. І ў наступную восень
Новай вясне прывітанне пакінуць.

Моўчкі гляджу на счарнелае голле.
Божа, як тут было ўлетку прыгожа!
Што з прыгажосцю зрабілася, Божа!
Вецер халодны тужліва скуголіць...

Але з надзеяй сухія вяргіні
Шэпчуць, шапочуць адвечную песню:
- Хто засынае – той не загіне!
Хто не загіне – той уваскрэсне!