Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...У цьмяна асветленым пакоі стаялі двое: сівы, моцна згорблены ўжо стары і высокі мужчына спартыўнага целаскладу. Яны стаялі нерухома і нейкі час проста глядзелі адзін аднаму ў вочы. Потым стары ўздыхнуў і міжволі перавёў погляд на пісталет у руцэ мужчыны. Пісталет быў невялікім, у шырокай далоні мужчыны ён здаваўся нават маленькім, амаль што цацачным... але ён не быў цацачным... ("Кілер")
hline

Доля... Нядоля..


Доля...
           Нядоля...
Доля...
           Нядоля...
Трэба з чагосьці пачаць!
Белае поле...
           Чырвонае поле...
Бела-чырвона-бялюткае поле...
Гулкія стрэлы гучаць!
Доля...
           Нядоля...
Доля...
           Нядоля...
Хутка імчацца гады!
Воля...
           Няволя...
Здолеў...
           Не здолеў...
Хто ж каго здолеў тады?!
Доля...
           Нядоля...
Здолеў...
          Не здолеў...
Што ж не змаглі падзяліць?!
Маці-зямелька
         стогне ад болю!
Маці-зямельцы
         баліць!
Белае поле...
Чырвонае поле...
А паміх іх,
          на мяжы,
Бела-крывава-бялюткае поле...
Хто ж на тым полі ляжыць?
Ведаў...
          Не ведаў...
Верыў...
         Не верыў...
Кулі не сталі пытаць!
Хто з тае горкае чашы адведаў,
Тым ужо болей не ўстаць!
Што ім паклоны!
Што ім праклёны!
Што ім паклёп і мана!
Хто там з іх белы...
Хто з іх чырвоны...
Маці-зямелька адна!
Маці-зямелька стогне ад болю –
Як ёй сыноў памірыць?!
Белае поле...
Чырвонае поле...
Бела-чырвона-бялюткае поле...
А над замлёю,
          над полем, над болем,
Сумная зорка гарыць...