Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Шэрыя хмары, пранізлівы вецер..


Шэрыя хмары, пранізлівы вецер...
Восень ідзе па сцяжынках лясных.
Плача асіна ў абдымках сасны –
Лісце сваё разгубляла па свеце.
Побач рабіна чырвона гарыць, –
Восень нікога вакол не мінае.
Восень ідзе па лясным гушчары,
Восень ідзе, і гушчар засынае.
Восень праходзіць праз кожнага з нас...
Восень, за што цябе любяць паэты?!
Сумны, шчымлівы, даверлівы час,
Час узыходжання на парнас,
Час перамог альбо горкіх параз.

Месца сустрэчы марозу і лета.