Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Шэрыя хмары, пранізлівы вецер..


Шэрыя хмары, пранізлівы вецер...
Восень ідзе па сцяжынках лясных.
Плача асіна ў абдымках сасны –
Лісце сваё разгубляла па свеце.
Побач рабіна чырвона гарыць, –
Восень нікога вакол не мінае.
Восень ідзе па лясным гушчары,
Восень ідзе, і гушчар засынае.
Восень праходзіць праз кожнага з нас...
Восень, за што цябе любяць паэты?!
Сумны, шчымлівы, даверлівы час,
Час узыходжання на парнас,
Час перамог альбо горкіх параз.

Месца сустрэчы марозу і лета.