Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Колеры восені


Пажоўклыя бярозавыя косы,
Бляск медзі на кляновай галаве.
І не прабегчы,
                         як улетку,
                                           босым
Па скручанай ад шэрані траве.
І не прайсці сцяжынкай ці прасёлкам –
Там лужын – пашкадуеш, што залез.
І фарбамі стоколернай вясёлкі
За ноч адну заззяў зялёны лес.
Гараць рабіны!
Як гараць рабіны
Чырвоным,
                    горкім,
                                восеньскім агнём!
Ах, восень,
                     восень...
Што ж ты нарабіла!
Зялёнага ўсё меней з кожным днём!
Барвовы колер лесу.
Жоўты – поля.
Блакіт ракі.
Чырвонага няма!
І хутка ўжо ў адзіны белы колер
Перафарбуе ўсё наўкол зіма.

      Гэта восені дні
      надыйшлі