Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Мужчына, усё гэтак жа нетаропка рушыў у глыб кватэры, па ўсяму бачна, добра яму знаёмай. Жанчына ішла следам і, здавалася, не зводзіла з яго свайго пяшчотна—ўсхваляванага позірку. Гэта было тым больш дзіўна і незразумела, што ніякай асаблівай прывабнасцю мужчына не вылучаўся. Больш таго, быў ён нейкім вельмі ўжо непрыгожым, з шырокім плоскім тварам, з рэдкімі цьмянымі валасамі, праз якія яскрава прасвечвалася ранняя лысіна... ("Закаханая")
hline

Колеры восені


Пажоўклыя бярозавыя косы,
Бляск медзі на кляновай галаве.
І не прабегчы,
                         як улетку,
                                           босым
Па скручанай ад шэрані траве.
І не прайсці сцяжынкай ці прасёлкам –
Там лужын – пашкадуеш, што залез.
І фарбамі стоколернай вясёлкі
За ноч адну заззяў зялёны лес.
Гараць рабіны!
Як гараць рабіны
Чырвоным,
                    горкім,
                                восеньскім агнём!
Ах, восень,
                     восень...
Што ж ты нарабіла!
Зялёнага ўсё меней з кожным днём!
Барвовы колер лесу.
Жоўты – поля.
Блакіт ракі.
Чырвонага няма!
І хутка ўжо ў адзіны белы колер
Перафарбуе ўсё наўкол зіма.

      Гэта восені дні
      надыйшлі