Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Развітанне з летам (трыпціх)


                      1
Дзень дагарае, нікне пакрысе,
І сонца без адзінай хмаркі села.
Трава,
           што вельмі хутка стане сенам,
Апошні раз купаецца ў расе.
Апошні раз купаецца ў расе
Трава,
           што вельмі хутка стане сенам.
Бо сонца
              без адзінай хмаркі села
І ноч ужо праходзіць пакрысе.

                   2
Ноч маланкамі зіхаціць,
Пахне верасам па лясах.
Вельмі хутка лета ляціць...
А чаму?
Не ведаю сам!
Мо таму,
               што доўга чакаў?
Мо таму,
              што штосьці шукаў?
Ад мінулага ўсё ўцякаў.
Аднаго сябе ашукаў...
Пра адно даведаўся сам –
Што за ўсё патрэбна плаціць!
Пахне верасам па лясах,
І так хутка лета ляціць.

                       3
Жнівень...
Салодкі
             і крышачку горкі.
З чорнага неба
                       падаюць зоркі!
Падаюць зоркі...
(Так павялося.)
Жнівень...
А колькі ж яго засталося?!
Ветразі хмар
                      праплываюць над намі,
Па-над зямлёй
                        туманы дыванамі,
Спеюць брусніцы
                              ў лясных баравінах
І журавіны.