Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

У туманы


У туманы
                даліна захінулася,
Іду па ёй,
                 нібыта па вадзе…
Паклікаў –
                   толькі эха адгукнулася…
Яно адно
                 насустрач мне ідзе!
Яно адно
                   надзею мне пакінула,
І ў туманы
                  начныя завяло…
І ў твар балючых,
                            горкіх слоў не кінула,
Аб тым, што ў нас
                                  кахання не было!
Аб тым, што мы,
                             на жаль, 
                                         такія розныя,
Што ўсё,
              на жаль,
                            наноўку не пачаць…
Мне засталіся
                        толькі ночы росныя,
Дзе толькі рэха
                          можна пастрачаць…
Вось зноў паклікаў –
                                  зноўку адгукнулася!
Бліжэй… бліжэй…
Што ж не відаць нідзе?
Ну што ж,
                     са мной і рэха размінулася!

У туманы
                 даліна захінулася,
Іду па ёй,
                 нібыта па вадзе…