Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Дрыжачай рукой Алег выхапіў з кішэні цыліндрык і з уся сілы націснуў на кнопку. Ён ужо не спадзяваўся нават, што цыліндрык нейкім чынам спрацуе... але той, як гэта не дзіўна, спрацаваў і спрацаваў на славу. Хлопца, які толькі што трымаў Алега за каўнер, ужо не было побач. Яго, наогул, нідзе не было, ён проста знік, знік гэтак жа таямніча і незразумела, як і той незнаёмец сёння раніцай... ("Лепшы сродак самаабароны")
hline

Споведзь


Шукаў жыццёвы шлях.
А можа, шлях да Бога?
Вучыўся ўсё жыццё –
Ды не таму, відаць.
І зразумеў, што я
Не зразумеў нічога,
Што чым вышэй узлёт,
Тым горш зямлю відаць!
Я зразумеў, што жыў
У нейкім дзіўным гроце,
Дзе ўсё, і нават столь,
З крыштальнага ільду.
А можа, ўсё жыццё
Я йшоў па тонкім дроце
І позна зразумеў,
Што не ў той бок іду!
Упоцемках блукаў,
Да ведаў быў ахвочы.
Вучыўся ўсё жыццё,
Ды зразумеў адно –
Што лепей прамаўчаць,
Чым рэзаць праўду ў вочы,
Што зорачкі святло
Пры сонцы не відно!
Я зразумеў, што я
Не разумеў нічога,
Што я, і смех, і грэх,
Заблытаўся ў жацці!
Што, можа, ён і ёсць,
Адзіны шлях да Бога,
Ды мне яго, на жаль,
Ніколі не знайсці.