Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Споведзь


Шукаў жыццёвы шлях.
А можа, шлях да Бога?
Вучыўся ўсё жыццё –
Ды не таму, відаць.
І зразумеў, што я
Не зразумеў нічога,
Што чым вышэй узлёт,
Тым горш зямлю відаць!
Я зразумеў, што жыў
У нейкім дзіўным гроце,
Дзе ўсё, і нават столь,
З крыштальнага ільду.
А можа, ўсё жыццё
Я йшоў па тонкім дроце
І позна зразумеў,
Што не ў той бок іду!
Упоцемках блукаў,
Да ведаў быў ахвочы.
Вучыўся ўсё жыццё,
Ды зразумеў адно –
Што лепей прамаўчаць,
Чым рэзаць праўду ў вочы,
Што зорачкі святло
Пры сонцы не відно!
Я зразумеў, што я
Не разумеў нічога,
Што я, і смех, і грэх,
Заблытаўся ў жацці!
Што, можа, ён і ёсць,
Адзіны шлях да Бога,
Ды мне яго, на жаль,
Ніколі не знайсці.