Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Я раптам зразумеў: мяне няма!


Я раптам зразумеў: мяне няма!
І лета надыходзіць, і зіма...
І я страчаю іх, але дарма –
Бо я не існую!
Мяне няма!
Я раптам зразумеў, як быць сабой!
Я зразумеў: жыццё – няспынны бой!
Параза...
               Перамога...
                                   Нічыя...
А я не існую!
Бо я – не я!
Як у люстэрка, на сябе зірну
І нават усміхнуся, падмігну,
Ды жах халодны агарне душу...
Бо я ж не існую!
Як я пішу?!
Пра што пішу, калі не існую?
Прыходзяць думкі ў галаву маю,
І на паперы доўжацца радкі...
А я ж не існую!
Я не такі!
Як лёгка лёс на віражы згубіць!
Як цяжка зноў сябе перарабіць!
Як цягне наркатычная тлума!
Як проста жыць, калі цябе няма...