Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Я раптам зразумеў: мяне няма!


Я раптам зразумеў: мяне няма!
І лета надыходзіць, і зіма...
І я страчаю іх, але дарма –
Бо я не існую!
Мяне няма!
Я раптам зразумеў, як быць сабой!
Я зразумеў: жыццё – няспынны бой!
Параза...
               Перамога...
                                   Нічыя...
А я не існую!
Бо я – не я!
Як у люстэрка, на сябе зірну
І нават усміхнуся, падмігну,
Ды жах халодны агарне душу...
Бо я ж не існую!
Як я пішу?!
Пра што пішу, калі не існую?
Прыходзяць думкі ў галаву маю,
І на паперы доўжацца радкі...
А я ж не існую!
Я не такі!
Як лёгка лёс на віражы згубіць!
Як цяжка зноў сябе перарабіць!
Як цягне наркатычная тлума!
Як проста жыць, калі цябе няма...