Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

У часіны, калі памыляюся


У часіны, калі памыляюся
Ці калі душа забаліть.
Да паэзіі я схіляюся
Каб душу святлом наталіць.
Да паэзіі прыпадаю я,
Як да чыстай крынічнай вады,
У часы, калі прападаю я
У нямым прадчуванні бяды
Ці калі пад ветрам хістаюся
І не бачу, куды ж ісці...
Да паэзіі я звяртаюся
Як да мэты ў сваім жыцці!
Я нібыта дахаты вяртаюся
І ў бацькоў прабачэння прашу...

Да паэзіі я звяртаюся
І пішу...