Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...У цьмяна асветленым пакоі стаялі двое: сівы, моцна згорблены ўжо стары і высокі мужчына спартыўнага целаскладу. Яны стаялі нерухома і нейкі час проста глядзелі адзін аднаму ў вочы. Потым стары ўздыхнуў і міжволі перавёў погляд на пісталет у руцэ мужчыны. Пісталет быў невялікім, у шырокай далоні мужчыны ён здаваўся нават маленькім, амаль што цацачным... але ён не быў цацачным... ("Кілер")
hline

Не вып’еш возера нагбом


Не вып’еш возера нагбом
Світанкам раннім.
Не разаб’еш сцяны ілбом.
(Хіба бараннім.)
І мора не пераплывеш,
Не хопіць сілы.
І зорку з неба не сарвеш
Для любай-мілай.
Агеньчык,
                   што ў душы згарэў,
Не разгарыцца.
Тым,
          хто заўчасна пастарэў, -
Чым ганарыцца?
Таму,
           схлусіў хто хоць бы раз,
Ужо не верыш.
Юнацтва
                непаўторны час
Назад не вернеш.