Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Не вып’еш возера нагбом


Не вып’еш возера нагбом
Світанкам раннім.
Не разаб’еш сцяны ілбом.
(Хіба бараннім.)
І мора не пераплывеш,
Не хопіць сілы.
І зорку з неба не сарвеш
Для любай-мілай.
Агеньчык,
                   што ў душы згарэў,
Не разгарыцца.
Тым,
          хто заўчасна пастарэў, -
Чым ганарыцца?
Таму,
           схлусіў хто хоць бы раз,
Ужо не верыш.
Юнацтва
                непаўторны час
Назад не вернеш.