Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Я жыццё назіраю


Я жыццё назіраю
І, сабе на бяду,
Паміж пеклам і раем
Мяжы не знайду!
Але ж так не бывае,
Каб зусім без мяжы!
Гэты цвік убівае,
Той вісіць на крыжы!
Кроў з далоняў сцякае,
Кроў сцякае з крыжа...
Дзе ж яна, хоць якая,
Хоць якая мяжа?!
Ёсць ахвяры і каты,
Ёсць цвікі і крыжы...
Ды няма вінаватых!
Ды нябачна мяжы!
Я жыццё назіраю...
Я не бачу жыцця!
А Ісус памірае
На крыжы забыцця!
Кроў з далоняў сцякае...
І з крыжа...
І з нажа...
Кроў – яна хоць якая,
Хоць якая мяжа!