Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Памяці сябра


У шэрані дрэвы,
А снег нібы вата…
Рыдлёўка
                 аб змёрзлую глебу звініць…
І ўсё!
І нічога!
Няма вінаватых!
Ці мы вінаваты?
Ды ў чым нас вініць?!
У чым нас вініць?
У адсутнасці мэты?
У тым,
               што дагэтуль сябе не знайшлі?
У тым, што…
Ды й позна…
Два метры на метр –
Апошні прытулак
                                у роднай зямлі!
У рожнай зямлі…
У зямлі Беларусі…
Як там табе, дружа?
Ты чуеш ці не?
Хай,
       з дальняга шляху вярнуўшыся,
Бусел
Сваімі крыламі
Твой сон ахіне!
Хай кветкі
Магілу тваю апранаюць,
Хай птушак
Над ёй не змаўкае напеў…
Хай людзі,
                  хоць зрэдку,
Цябе ўспамінаюць,
За справы,
                  за вершы,
За ўсё,
                што паспеў!