Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Памяці сябра


У шэрані дрэвы,
А снег нібы вата…
Рыдлёўка
                 аб змёрзлую глебу звініць…
І ўсё!
І нічога!
Няма вінаватых!
Ці мы вінаваты?
Ды ў чым нас вініць?!
У чым нас вініць?
У адсутнасці мэты?
У тым,
               што дагэтуль сябе не знайшлі?
У тым, што…
Ды й позна…
Два метры на метр –
Апошні прытулак
                                у роднай зямлі!
У рожнай зямлі…
У зямлі Беларусі…
Як там табе, дружа?
Ты чуеш ці не?
Хай,
       з дальняга шляху вярнуўшыся,
Бусел
Сваімі крыламі
Твой сон ахіне!
Хай кветкі
Магілу тваю апранаюць,
Хай птушак
Над ёй не змаўкае напеў…
Хай людзі,
                  хоць зрэдку,
Цябе ўспамінаюць,
За справы,
                  за вершы,
За ўсё,
                што паспеў!