Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Калі я гляджу на гадзіннік


Калі я гляджу на гадзіннік,
Мне жудасна часам бывае.
Я бачу,
Не зрокам, вядома,
Як хутка цякуць з цыферблата
Хвіліны
Адна
за адною...
Я бачу...
І мне здаецца,
Што гэта зусім не хвіліны,
Што гэта крывавыя кроплі
З маіх выцякаюць жылаў...
Так хутка,
За кропляю
кропля...
Так хутка
І так непрякметна.
Я нават не адчуваю.
Ды толькі з апошняю кропляй,
З самай апошняю кропляй
Скончыцца і жыццё.