Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І навошта напяльвала на сябе недарэчную гэту хламіду? І чыя яна, дарэчы? Дыяна ўздыхнула, узнялася з ложка і, асцярожна ступаючы босымі нагамі па халоднаму паркету, выйшла ў пярэднюю. Планіроўка пакояў тут была якраз такая ж, як і ва ўласнай яе кватэры, таму Дыяне было лёгка арыентавацца. На вешалцы, побач з дзвярыма, вісела шмат самага разнастайнага адзення, у тым ліку і жаночага, але нічога свайго Дыяна так і не знайшла... ("Прачнуўшыся раніцай")
hline

Вучань зайздросціў настаўніку...(Трыпціх)


                       1
Спісваючы кантрольную
У суседзяў то справа, то злева,
Вучань з апошняй парты
Сумна глядзеў на настаўніка...
Вучань зайздросціў настаўніку –
Як яму добра жывецца!
Не трэба пісаць кантрольных,
Не трэба зубрыць тэарэмы
І формулы незразумелыя,
Няхай на іх ліхаманка!
І ў бацькі не трэба грошай
Кленчыць на кожную дробязь,
І слухаць штодня папрокі
За дзённік альбо за сшыткі...
І можна гуляць дзе хочаш,
З кім хочаш,
Дакуль пажадаеш,
Бо ты – чалавек дарослы
І сам гаспадар свайго лёсу!

                  2
Стоячы каля дошкі,
Крэйду ў руках трымаючы,
Настаўнік глядзеў на вучняў...
Настаўнік зайздросціў вучням –
Як жы ім добра жывецца!
Ніякіх табе праверак,
Вымоў, тэматычных планаў,
Ніякіх грашовых клопатаў –
Хай гэта бацькоў хвалюе...
Паўдня прасядзіш за партай
І можаш рабіць што хочаш!
А тут вавёркай круціся –
І тое, і гэта трэба!
За газ заплаціць, за кватэру,
Суседзям аддаць пазычку,
І жонцы патрэбны боцікі,
І дзеці з адзення выраслі,
А грошай так не хапае!
І мары юнацкія...
Дзе ж яны?
Нічога з іх не збылося...
Жыццё – паўсядзённы клопат...
Наперадзе ж толькі старасць...

                   3
Галодны аблезлы сабака
Ляжаў ля мокрага плоту,
Лізаў перабітую лапу,
Глядзеў на школьныя влкны
І моўчкі зайздросціў людзям:
Як жа ім добра жывецца!