Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

З цыкла “Дыялогі”


            * * *
- Адкуль ты надыйшло,
                                         святло?
- А я заўсёды тут было!
- Мне смешна з нашае гаворкі!
Я ж тут ад вечара сядзеў!
Тут ноч была...
- Ты ўніз глядзеў!
А я ж у небе,
Там, дзе зоркі...


     * * *
- Гэта ты?
Што ж маўчаў?
- Я маўчаў?
- Хіба не?
- Я ж уголас крычаў,
Ды нячулі мяне
Ад сваёй глухаты...
- Ты, напэўна, сасніў.
Гэта ж вецер,
                         не ты,
За акном гаманіў
Гэта ж гром угары
Бліскавіцы паліў.
Гэта ж дождж на двары
Аж да раніцы ліў...