Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Мужчына, усё гэтак жа нетаропка рушыў у глыб кватэры, па ўсяму бачна, добра яму знаёмай. Жанчына ішла следам і, здавалася, не зводзіла з яго свайго пяшчотна—ўсхваляванага позірку. Гэта было тым больш дзіўна і незразумела, што ніякай асаблівай прывабнасцю мужчына не вылучаўся. Больш таго, быў ён нейкім вельмі ўжо непрыгожым, з шырокім плоскім тварам, з рэдкімі цьмянымі валасамі, праз якія яскрава прасвечвалася ранняя лысіна... ("Закаханая")
hline

Аўтабіяграфія


Я зорак з неба
                        не хапаў і не схаплю.
Я болей жорава
                        рукамі не злаўлю.
Не стаўлю мэты
                        дасягнуць высокіх мэт.
Я стаў паэтам.
Ды які з мяне паэт!
А што да вершаў...
Я пісаў іх як хацеў!
Мой жораў першы
                         ў цёплы вырай адляцеў.
Мой жораў першы...
Мы жылі душа ў душу.
А што да вершаў...
Я і зараз іх пішу!
Мой жораў першы
                             не вярнуўся да мяне.
Няхай яго
                ліхая доля абміне!
Бо я другога
                  ў падарунак атрымаў.
Так,
       быў другі...
Ды я й другога не ўтрымаў!
Мой кепскі нораў...
Я не змог вяроўку звіць!
Мой трэці жораў...
Ён не даў сябе злавіць!
Ён узляцеў...
Ён так таропка паляцеў...
Мой трэці жораў...
Я не змог
                 ці не схацеў!
Мая віна!
І я пачаў чакаць вясны!
Прыйшла вясна,
Ды не вярнуліся яны!
Хоць я чакаў іх,
                         так чакаў каля двара.
Напэўна,
               лепшага знайшлі гаспадара!
Я зорак з неба
                        не хапаў і не схаплю.
Я болей жорава
                           рукамі не злаўлю.
Дык хто ж там, зверху,
                                   гэтак хораша пяе?!
Мая сінічка!
Я забыўся пра яе!
Мая сінічка...
Пачакай,
               не шчабячы!
Ды не знікай,
                      як зорка-знічка
Уначы!
Я журавоў сваіх згубіў,
                                 усіх траіх!
Дык, можа ты,
                         на нейкі час
Заместа іх...
Хай я не першы!
Не знікай,
                цябе прашу!
А што да вершаў...
Я пішу іх,
               як пішу!
Што ж да жыцця...
Я па жыцці –
                      як па рацэ!
Не журавы –
                      дык хоць з сініцай
У руцэ!
А журавы...
Не трэба браць
                         да галавы!
А дзесьці ў небе
Клічуць
              журавы...