Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Думкі пра паэзію


Вершы не пішуцца
І не ствараюцца –
Вершы здараюцца
І не здараюцца.

* * *
Верш,
          ён прыходзіць не адразу,
Вось так, на сподачку, -
Бяры!
Спачатку
                гэта толькі фраза,
Радок,
             ад сілы два ці тры.
І ты праз гэтыя радкі,
Нібыта праз гушчар яловы,
Без сцежак нават,
                              напрасткі
Ідзеш, брыдзеш,
                           шукаеш словы,
Як той грыбнік свае грыбы,
І дзень,
               і два...
Ну ўсё! Даволі!
Ёсць у паэзіі рабы –
Ды па сваёй,
                      па добрай волі.


* * *
Падабаецца –
                       што ж, пішы...
Вершы – гэта святло душы!
Падабаецца –
                        што ж, пішы!
Ды святло сваё
                        не стушы...


* * *
Паперы чысты аркуш прад вачыма...
Не ведаю – пра што я напішу,
Каго я сёння ў думкі запрашу.
Цябе?
Ды не,
            такое немагчыма!
Цень успаміну ўскалыхне душу
І знікне...
Бо такое немагчыма!
Паперы чысты аркуш прад вачыма.
Я ведаю – пра што не напішу...


* * *
Ні аб чым у жыцці не шкадую,
Бо даўно ўжо зрабіў адкрыццё:
Мо, на радасць,
                           мо, на бяду я
Не змагу памяняць жыццё!
Дажываць давядзецца ў гэтым…
Ды адно змяншае тугу:
Мо, тады б я не быў паэтам…
Ну, а я не пісаць не магу!