Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Думкі пра паэзію


Вершы не пішуцца
І не ствараюцца –
Вершы здараюцца
І не здараюцца.

* * *
Верш,
          ён прыходзіць не адразу,
Вось так, на сподачку, -
Бяры!
Спачатку
                гэта толькі фраза,
Радок,
             ад сілы два ці тры.
І ты праз гэтыя радкі,
Нібыта праз гушчар яловы,
Без сцежак нават,
                              напрасткі
Ідзеш, брыдзеш,
                           шукаеш словы,
Як той грыбнік свае грыбы,
І дзень,
               і два...
Ну ўсё! Даволі!
Ёсць у паэзіі рабы –
Ды па сваёй,
                      па добрай волі.


* * *
Падабаецца –
                       што ж, пішы...
Вершы – гэта святло душы!
Падабаецца –
                        што ж, пішы!
Ды святло сваё
                        не стушы...


* * *
Паперы чысты аркуш прад вачыма...
Не ведаю – пра што я напішу,
Каго я сёння ў думкі запрашу.
Цябе?
Ды не,
            такое немагчыма!
Цень успаміну ўскалыхне душу
І знікне...
Бо такое немагчыма!
Паперы чысты аркуш прад вачыма.
Я ведаю – пра што не напішу...


* * *
Ні аб чым у жыцці не шкадую,
Бо даўно ўжо зрабіў адкрыццё:
Мо, на радасць,
                           мо, на бяду я
Не змагу памяняць жыццё!
Дажываць давядзецца ў гэтым…
Ды адно змяншае тугу:
Мо, тады б я не быў паэтам…
Ну, а я не пісаць не магу!