Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Чаму дразды лепш за ўсіх спяваюць


Вывучалі жабкі ноты, каб у прыцемках спяваць. Падыйшла да іх Лянота:
- Хопіць, жабкі, сумаваць! Ну, якая вам ахвота тыя ноты паўтараць! Ці не лепш са мной, з Лянотай, у балоце паныраць!
Пакідалі жабкі ноты ля балота, у бары. Ну, а потым да балота прыляцелі камары. Бачаць: ноты ля балота! Што ж ім з нотамі рабіць? Пачалі яны па нотах песні розныя трубіць.
Але хітрая Лянота ім вучыцца не дала. Ціха выпаўзла з балота і гаворку пачала:
- Ну, навошта вам турботы – ноты гэтыя вучыць! Ці не лепш са мной, з Лянотай, над балотам адпачыць!
Камары ў адказ:
- З ахвотай будзем мы адпачываць! Будзем лётаць над балотам і з Лянотай сябраваць!
Зноў ляжаць, сумуюць ноты ля балота, ля вады... Ну, а потым іх употай запрыкмецілі дразды. Падхапілі дружна ноты, пачалі па іх спяваць. А калі прыйшла Лянота – з ёй не сталі сябраваць! І Ляноту прэч прагналі ад балота ў бор стары. Доўга ноты вывучалі: можа – тыдзень, можа – тры...
Мо й не так было ўсё гэта, ды адно сцвярджаю я – што дразды спяваюць летам нават лепш за салаўя. Салавей адно выводзіць, хоць і хораша пяе. А ў дразда – пяцьсот мелодый, ды, прытым, усе свае.
Ну а жабкі з камарамі, як на тую на бяду, толькі могуць вечарамі праспяваць: “ква-ква!”, “ду-ду!”. Бо паслухалі Ляноту ля балота, ля вады! А каб вывучылі ноты – дык спявалі б, як дразды!