Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Спраўляў карась імяніны


Спраўляў карась імяніны,
купіў карась пуд мякіны,
і напёк з яе бліноў
для сваіх гасцей-ліноў.
- Ліны-ягамосці!
Запрашаю ў госці!
На мае ймяніны,
на бліны з мякіны!
Адказалі ліны:
- Сам каштуй свае бліны!
Хто ж пячэ бліны з мякіны,
ды яшчэ на імяніны?
Сказаў карась:
- Вінаваты!
Паплыў карась хутка з хаты.
Ад хаты - да брамы,
ад брамы – да крамы.
Там купіў мукі і грэчкі,
распаліў у рэчцы печку.
Шчыраваў да ранку,
напёк абаранкаў,
бублікаў, пірожных,
піражкоў тварожных,
варэннікаў з макам,
іншых прысмакаў…
Зноў па рэчцы плыве,
зноў сяброў-ліноў заве:
- Ліны-ягамосьці!
Калі ласка ў госці!
У хату-хаціну
з балотнае ціны,
на маё на свята,
ды на стол багаты!
Ліны ў госці прыплывалі,
усе стравы спрабавалі.
Самі спрабавалі,
дзетак частавалі…
Віншавалі карася…

Тут і казка мая ўся!