Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І навошта напяльвала на сябе недарэчную гэту хламіду? І чыя яна, дарэчы? Дыяна ўздыхнула, узнялася з ложка і, асцярожна ступаючы босымі нагамі па халоднаму паркету, выйшла ў пярэднюю. Планіроўка пакояў тут была якраз такая ж, як і ва ўласнай яе кватэры, таму Дыяне было лёгка арыентавацца. На вешалцы, побач з дзвярыма, вісела шмат самага разнастайнага адзення, у тым ліку і жаночага, але нічога свайго Дыяна так і не знайшла... ("Прачнуўшыся раніцай")
hline

Сказ пра тое, як Алесік заблукаў адзін у лесе


Неяк раз малы Алесік за грыбамі ў лес пайшоў. Ён ішоў, ішоў па лесе, са сцяжынкі прэч сыйшоў. Як сыйшоў – так і пайшоў, зноў сцяжынкі не знайшоў.
Вось якая незадача! Ну куды ісці, куды? Пад ялінай стаў і плача – хто ж пазбавіць ад бяды?
Заяц з лесу выбягаае, да Алеся падбягае.
- Не бядуй, - крычыць, - Алесік! Ты пабудзь са мной у лесе! Будзем разам мы гуляць: і скакаць, і танцаваць!
І, узяўшы лапы ў бокі, Заяц так пайшоў у скокі, што Алесік не стрымаўся, замест плачу – рассмяяўся. Ну а потым усміхнуўся, вакол сябе азірнуўся, уздыхнуў і кажа:
- Не! Не магу, прабач мяне! Як жа мне з табой застацца – мама будзе хвалявацца! Ты мне лепей дагадзі – да сцяжынкі давядзі!
Зай Алесіка паслухаў і патыліцу пачухаў. Потым кажа:
- Эх, Алесік! Шмат сцяжынак тут, у лесе! І якая з іх твая – хіба ж памятаю я! Ты б на дрэва лепш узлез – з дрэва лепей бачны лес...
Глядзь Алесік на асінку – надта ж тонкія галінкі! Дый калючыя яны... лепш падацца да сасны! Падбягае... а сасна, вельмі ж гладкая яна! І высокая, да неба...
Ды кудысьці ж лезці трэба!
Тут Вавёрка па ялінцы, скок па тоненькай галінцы. Кажа:
- Я дапамагу! Як змагу і чым змагу! У бядзе я вас не кіну, забяруся на яліну, пагляджу ва ўсе бакі. Вы ж чакайце, дружбакі!
І, закончыўшы гаворку, паскакала ўверх Вавёрка. Скок з галінкі на галінку – вось ужо і верхавінка. А з яе ўсе бачны сцежкі, і вядуць яны на ўзмежкі. І Алесева сцяжынка добра бачна з верхавінкі.
Шлях Вавёрка адшукала, хлапчука не ашукала. Паказала накірунак – атрымала падарунак: велічэзны баравік, а з ім разам махавік і чатыры сыраежкі. А Алесь пайшоў да сцежкі.
Заяц побач з ім скакаў, кошык несці памагаў. Па дуброве, пералеску, дабрылі яны да ўзлеску. Тут, на ўзлеску, Зай застаўся і з Алесем развітаўся. І сказаў:
- Бывай, Алесік! Ты да нас прыходзь ізноў. Вельмі добра, што і ў лесе ты знайшоў сабе сяброў!
Зай пабег назад, вядома, а Алесь пайшоў дадому. Ну а дома, па сакрэту, расказаў мне казку гэту. Я ж паслухаў, запісаў, вам нічога не казаў! А калі вы што прызналі – значыць, самі прачыталі!