Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Акупацыя


- Такія справы...
                           Кепска, браце!
- Дзе ж гаспадыня?
- Жыта жне.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце,
Адна гаворка – аб вайне.
Ды як аб ёй не размаўляць ім,
Калі яна з усіх бакоў...
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце –
Суседзі,
Двое сваякоў.
Сыны на фронце.
                             Хоць бы вестка...
Жывыя, можа,
                           можа, не...  
Адна ў Нямеччыне нявестка,
Другая ў поле жыта жне.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце.
Няспешна гутарка ідзе.
- Такія справы...
                           Кепска, браце!
Хто ж ведаў аб такой бядзе!
Ну трэба ж,
                    гэткая навала! 
- Эх, сваце, сваце...
                                Не кажы!
І тая ўлада рабавала...
А зараз...
Божа беражы!
Бяруць і нават не пытаюць!
Свае, чужыя – ўсе грабуць!
А тут унукі падрастаюць...
Чым іх карміць?!
У што абуць?
Ну што за час такі паганы!
Прыедуць немцы – п’юць, жаруць...
А ноччу прыйдуць партызаны
І зноў як ліпку абдзяруць!
На дармаўшчызну ўсяк ахвочы,
Ляцяць, бы тыя крумкачы!
Пайсці б, каб не глядзелі вочы...
Ды ад зямлі куды ўцячы!
Сыны на фронце...
                              Хоць бы вестка...
- Эх, сваце, сваце...
Ну, да дна!
- Унук хварэе...
А нявестка
Там, у Нямеччыне, адна!
Была аблава, і злавілі...
Ды хоць бы ведаць – як і дзе!
Ну чым мы Бога прагнявілі?!
За што пакінуў у бядзе?!
Такое гора навакола...
- Што, гора...
                      Гора – як каму.
Вунь твой сусед, крывы Мікола,
Стаў паліцаем.
                       Што яму!
І так дурны, а як нап’ецца...
Такому зараз чым не жыць?
- Эх, сваце,
Гэта так здаецца.
Ён зранку п’е – а ноч дрыжыць!
- Ну, па апошняй, сват ігнаце!
Там засталося шчэ на раз.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце,
Паўзе над імі змрочны час.
Жахлівы час па ўсёй прасторы
Самотнай роднае зямлі.
- Эх, сваце, сваце...
Гора!
          Гора!
Ну, забягай яшчэ калі.