Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Акупацыя


- Такія справы...
                           Кепска, браце!
- Дзе ж гаспадыня?
- Жыта жне.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце,
Адна гаворка – аб вайне.
Ды як аб ёй не размаўляць ім,
Калі яна з усіх бакоў...
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце –
Суседзі,
Двое сваякоў.
Сыны на фронце.
                             Хоць бы вестка...
Жывыя, можа,
                           можа, не...  
Адна ў Нямеччыне нявестка,
Другая ў поле жыта жне.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце.
Няспешна гутарка ідзе.
- Такія справы...
                           Кепска, браце!
Хто ж ведаў аб такой бядзе!
Ну трэба ж,
                    гэткая навала! 
- Эх, сваце, сваце...
                                Не кажы!
І тая ўлада рабавала...
А зараз...
Божа беражы!
Бяруць і нават не пытаюць!
Свае, чужыя – ўсе грабуць!
А тут унукі падрастаюць...
Чым іх карміць?!
У што абуць?
Ну што за час такі паганы!
Прыедуць немцы – п’юць, жаруць...
А ноччу прыйдуць партызаны
І зноў як ліпку абдзяруць!
На дармаўшчызну ўсяк ахвочы,
Ляцяць, бы тыя крумкачы!
Пайсці б, каб не глядзелі вочы...
Ды ад зямлі куды ўцячы!
Сыны на фронце...
                              Хоць бы вестка...
- Эх, сваце, сваце...
Ну, да дна!
- Унук хварэе...
А нявестка
Там, у Нямеччыне, адна!
Была аблава, і злавілі...
Ды хоць бы ведаць – як і дзе!
Ну чым мы Бога прагнявілі?!
За што пакінуў у бядзе?!
Такое гора навакола...
- Што, гора...
                      Гора – як каму.
Вунь твой сусед, крывы Мікола,
Стаў паліцаем.
                       Што яму!
І так дурны, а як нап’ецца...
Такому зараз чым не жыць?
- Эх, сваце,
Гэта так здаецца.
Ён зранку п’е – а ноч дрыжыць!
- Ну, па апошняй, сват ігнаце!
Там засталося шчэ на раз.
Сядзяць старыя ў цёмнай хаце,
Паўзе над імі змрочны час.
Жахлівы час па ўсёй прасторы
Самотнай роднае зямлі.
- Эх, сваце, сваце...
Гора!
          Гора!
Ну, забягай яшчэ калі.