Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Мне кажется, что я когда—то жил…


Мне кажется,
                      что я когда—то жил…
Вот так же осень над землёй плыла,
И ветер листья сонные кружил,
И ты со мной той осенью была.
Кружилась голова,
                                 как от вина,
От осени…
Всё было невпопад…
Вставала тишина…
Обнажена…
И мы с тобою шли
                             сквозь листопад.
А листопад
                      был яростен и скор,
И листья улетали в синеву…
И осень
                      тихо падала из пор
Осенних туч
                         на мокрую траву…
И даже звёзд
                        холодные огни
Срывались с неба,
                               догорев дотла…
И слишком быстро
                                пролетали дни…
И ты со мной
                       той осенью была!