Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Его вина Её вина


Его вина!
 Её вина!
Два взгляда – лезвия кинжалов!
Он хлопнул дверью… а она
За ним, увы, не побежала.
Лишь опустилась на кровать
И веря,
              и ещё не веря…
К чему любить
                       и ревновать,
Что б напоследок
                           хлопнуть дверью!
К оконной раме подошла
И долго—долго вслед смотрела…
Потом кольцо с руки сняла…
Волнуясь, зеркало взяла
И вздрогнула:
Так постарела!
Рукой по коже провела,
Не разрыдалась,
                            зубы сжала…
И осознала: жизнь прошла!
Но вслед за ним не побежала.