Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Рябины, шальные рябины


Рябины, шальные рябины
Зажглись над рекою…
Любила, потом разлюбила.
Бывает такое.
Бывает, что люди находят
Не то, что искали,
Бывает, что счастье уходит,
Стуча каблучками…
Порывы холодного ветра
Качают рябины.
И бродит всю ночь до рассвета
Уже нелюбимый!
И смотрит в полоску рассвета
Сухими глазами!
И плачет его сигарета
Огнями—слезами!
Любимый…
Уже нелюбимый…
А боль не стихает.

Рябины, шальные рябины
Огнём полыхают.