Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Рябины, шальные рябины


Рябины, шальные рябины
Зажглись над рекою…
Любила, потом разлюбила.
Бывает такое.
Бывает, что люди находят
Не то, что искали,
Бывает, что счастье уходит,
Стуча каблучками…
Порывы холодного ветра
Качают рябины.
И бродит всю ночь до рассвета
Уже нелюбимый!
И смотрит в полоску рассвета
Сухими глазами!
И плачет его сигарета
Огнями—слезами!
Любимый…
Уже нелюбимый…
А боль не стихает.

Рябины, шальные рябины
Огнём полыхают.