Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Тусклый день за окном стихает


Тусклый день за окном стихает,
Чуть дрожит в тишине луна…
И тогда говорит стихами
Тишина.
Это всё она
Всех эпох прошедшие сроки
На одно мгновенье свела,
Чтоб упали живые строки
На бумажную гладь стола,
Чтоб дрожали земные нервы,
Как натянутая струна,
Чтобы быть не последним - первым
В этом мире,
                     где тишина!
Тишина говорит стихами,
Чуть смеётся луна в окне…
Не стихает,
                    не затихает
Эта боль…
Ну зачем она мне?!
Лист бумаги смертельно бледен
(Голубая птица без крыл),
А язык бесконечно беден
По сравнению с тем,
                                   что открыл…
Тишина говорит стихами…
Мне б услышать её стихи!
В тишине бурлят, не стихая,
Сотни тысяч земных стихий!
Так пожары сквозь ночь полыхают,
Так вонзается в море река…
Это боль внутри не стихает,
Это ночь говорит стихами,
Непридуманными пока.