Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

З мінулага


Чужыя гігікаюць коні,
Шалёныя бубны гудуць.
У чорным татарскім палоне
Людзей у няволю вядуць!
Нявольнік!
Нявольнік!
Няволя...
Не выпрастаць скручаных рук!
А зверху,
               знаёмы да болю,
Звініць развітальна жаўрук.
А збоку
            бярозы, бярозы,
Жытнёвыя хвалі ў палях.
І коцяцца горкія слёзы
На пыльны пакутніцкі шлях.
Ім больш не вярнуцца дадому!
(Яшчэ б хоць разочак зірнуць!)
Што будзе далей – невядома,
А ўсё, што раней – не вярнуць!
І коцяцца горкія слёзы,
На босыя ногі ляцяць.
А збоку
            бярозы, бярозы
На іх развітальна глядзяць!
А зверху,
             знаёмы да болю,
Жаўрук развітальна пяе.
За што гэта гокая доля?!
Нявольнік!
Нявольнік...
Няволя...

Далёкія продкі мае..