Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

З мінулага


Чужыя гігікаюць коні,
Шалёныя бубны гудуць.
У чорным татарскім палоне
Людзей у няволю вядуць!
Нявольнік!
Нявольнік!
Няволя...
Не выпрастаць скручаных рук!
А зверху,
               знаёмы да болю,
Звініць развітальна жаўрук.
А збоку
            бярозы, бярозы,
Жытнёвыя хвалі ў палях.
І коцяцца горкія слёзы
На пыльны пакутніцкі шлях.
Ім больш не вярнуцца дадому!
(Яшчэ б хоць разочак зірнуць!)
Што будзе далей – невядома,
А ўсё, што раней – не вярнуць!
І коцяцца горкія слёзы,
На босыя ногі ляцяць.
А збоку
            бярозы, бярозы
На іх развітальна глядзяць!
А зверху,
             знаёмы да болю,
Жаўрук развітальна пяе.
За што гэта гокая доля?!
Нявольнік!
Нявольнік...
Няволя...

Далёкія продкі мае..