Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Сон


Снилось мне: я иссяк…
                                 Так в жару иссякает родник! 
А к нему человек
                                 истомлённой душою приник!
Воспалённые веки,
                                пустая сума за спиной…
Он сюда,
               сквозь пустыню, 
                                           с безумной надеждой одной
Полз…
             Горячие ветры
                                        его заносили следы…

Как мечтал он,
                         наверно,
                                          о горсти холодной воды,
Как молил он,
                       чтоб с неба  
                                           пролились дождём облака…
Как он верил
                        в волшебную силу
                                                       того родника!
Снилось мне,
                       будто я уходил бесконечной прямой,
Но вонзались мне в спину
                                             глаза человека с сумой!
( Я не знаю откуда
                                он здесь у дороги возник?)
- Будь ты проклят, -
                                   хрипел он, 
- пустой пересохший родник!
-Будь ты проклят! –
                                   кричал он…
Так долго,
                 так страшно кричал…
Я проснулся…
Шёл дождь…
                     и в окно кулаками стучал…