Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

На озере


Сквозь леса камышинок ,
Сквозь золото жёлтых кувшинок
По стоячей воде,
                              вокруг на версту не души ,
Наша лодка,
                     бесшумно скользя,
                                                  всё спешила, спешила,
Всё куда-то спешила…
А мы…
А куда нам спешить?
Мы молчали.
А солнце вставало
                                 и с утренним блеском
Светлой рябью сбегало,
                                        скользило по краю волны…
Мы молчали.
Мы словно боялись хоть словом,
                                                        хоть всплеском,
Хоть движеньем
                                нарушить прозрачную синь тишины.
Мы молчали.
А лодка скользила,
                                туман разбивая,
И о чём-то так тихо
                                 шептался камыш за бортом…
Мы молчали.
Молчали,
                  на миг
                                в этот миг забывая,
Кто мы,
              где мы,
                             куда мы
И что с нами будет потом