Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...І Васіль, не жадаючы таго і адначасова не маючы болей сілы працівіцца спакусе, спачатку асцярожна, а потым ужо смялей зірнуў ёй у твар і нібыта аслупянеў, зачараваны асляпляльным яе хараством. Спыніўся час. Часу наогул не існавала больш. І нічога не існавала ў сусвеце. Нічога больш не мела значэння, нічога, акрамя таемнай пяшчотнай бездані вачэй незвычайнай гэтай жанчыны... ("Дзень калі не было дажджу")
hline

Последние дни уходящего лета


Прозрачность заката,
                                  тревожность рассвета,
Земля,
          белой пеной тумана одета…
Последние дни уходящего лета…
А где оно,
                  лето?
Печально всё это.
Печально
                и даже немножко тревожно,
Печально,
                но лето вернуть невозможно.
Большое,
              пушистое,
                               жаркое лето
Ушло,
           улетело,
                         запряталось где-то…
Ушло…
(Так уходят, когда разлюбили.)
Ушло…
(И тревожно ветра затрубили.)
Ушло…
(И вдали журавли закричали.)
Ушло…
(И дожди по земле застучали.)
Ушло…
А вначале,
В венке подвенечном,
Казалось,
                что будет оно бесконечным,
Казалось,
                 навечно вернулось тепло…
А лето ушло.