Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Гэта быў проста невялікі пакойчык, пасярод якога стаяў прыземісты металічны стол і металічнае ж крэсла побач з ім. Сцены пакойчыка таксама былі, здаецца, металічнымі, на іх не было нічога. Зусім нічога. У пісьме не ўпаміналася аб тым, што павінен ён убачыць у кабінеце. Там гаварылася, што ён павінен зайсці ў кабінет і... І сесці за стол... А што потым? У пісьме аб гэтым таксама нічога не казалася... ("Кабінет")
hline

Последние дни уходящего лета


Прозрачность заката,
                                  тревожность рассвета,
Земля,
          белой пеной тумана одета…
Последние дни уходящего лета…
А где оно,
                  лето?
Печально всё это.
Печально
                и даже немножко тревожно,
Печально,
                но лето вернуть невозможно.
Большое,
              пушистое,
                               жаркое лето
Ушло,
           улетело,
                         запряталось где-то…
Ушло…
(Так уходят, когда разлюбили.)
Ушло…
(И тревожно ветра затрубили.)
Ушло…
(И вдали журавли закричали.)
Ушло…
(И дожди по земле застучали.)
Ушло…
А вначале,
В венке подвенечном,
Казалось,
                что будет оно бесконечным,
Казалось,
                 навечно вернулось тепло…
А лето ушло.