Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Небяспека была паўсюды. Яна глядзела на чалавека вачыма кожнага з прахожых, якія таропка абміналі яго альбо проста ішлі насустрач. Кожны з гэтых невядомых і бяскрыўдных на першы погляд людзей мог аказацца серыйным забойцам, наркаманам. Вар’ятам, урэшце рэшт! Кожны з іх мог нанесці чалавеку смяротны ўдар, нанесці ў любы момант... і чалавек асуджана і пакорліва чакаў гэтага ўдару, а яго ўсё не было і не было... ("Бо аракул ніколі не памыляецца")
hline

Ветэранам вайны


Вас амаль што сілком
Да “вялікіх і слаўных”
                                 здзяйсненняў вялі…
Вас вялі…
Вы ішлі,
             без ваганняў жыццё аддавалі,
толькі б рай збудаваць
на шматгрэшнае гэтай зямлі…
Вы яго на слязах,
                        на касцях,
На крыві будавалі!
Як вам верыць хацелася:
Гэта ж усё нездарма!
Недарэмны цяжар,
Што сабе вы
                     ўзвалілі на плечы!
Вы прачнуліся раптам…
І ўбачылі:
               раю няма!
І нічога няма…
Ёсць галеча
                і бруд чалавечы…
Ветэраны вайны!
Ветэраны
                 той даўняй вайны!
Вас тады абмінулі
Асколкі варожых снарадаў…
Гэта ваша бяда!
Гэта ваша віна без віны!
Вас вялі на парад…
Ды не вы
                  кіравалі парадам!
І з дакорам глядзяць
Пастарэлыя вашы сыны,
І дарогаю іншай
Ідуць пасталелывя ўнукі…
Ветэраны вайны!
Ветэраны
                  той даўняй вайны!
Ну, няўжо не хапіла вам
Горкае гэтай навукі?!
Бо нічога няма!
Разлятаюцца ў пыл
                                міражы!
Непатрэбны нікому
Ні зоркі,
             ні вашы пагоны!
Не ўтрымаўся цягнік
На чарговым
крутым віражы…
І ляцяць пад адхоны
Вагоны,
             вагоны, 
                           вагоны…
Ветэраны вайны…
Ветэраны 
                 той даўняй вайны
Толькі смерці чакаюць,
І болей нічога не хочуць…
Бо нічога няма…
Толькі сны,
                    толькі чорныя сны,
Як варожыя танкі
Па сэрцах старэчых
                                грукочуць!