Генадзь Аўласенка з тых пісьменнікаў, якіх не палохаюць ніякія крызісы — ні эканамічныя, ні духоўныя. Сельскі настаўнік, які многія гады выкладае біялогію ў розных школах Чэрвеньшчыны, ён яшчэ піша вершы, п’есы, апавяданні... І галоўнае — вельмі шмат піша для дзяцей. Творы Генадзя Аўласенкі часта друкуюцца — літаральна ва ўсіх дзіцячых газетах і часопісах краіны, ды і ў часопісах “Маладосць”, “Полымя”, у газеце “Літаратура і мастацтва”... (Кастусь Ладуцька "Адкуль прыходзяць казкі?")

...Надзяваючы акуляры, Вольга думала толькі пра цемру, якая панавала навокал, праз якую яна ніяк не магла разгледзіць твары сваіх нечаканых суразмоўцаў. Асвятляльныя гэтыя акуляры павінны былі даць ёй такую магчымасць...яна гатовая была нават да таго, што рукі падлеткаў будуць па локаць у крыві, што нават твары дзяцей зменяцца да непазнавальнасці, скрыўленныя злымі, звярынымі нават грымасамі...Але да таго, што яна ўбачыла, Вольга не была гатовая. Зусім нават не была... ("Акуляры")
hline

Ветэранам вайны


Вас амаль што сілком
Да “вялікіх і слаўных”
                                 здзяйсненняў вялі…
Вас вялі…
Вы ішлі,
             без ваганняў жыццё аддавалі,
толькі б рай збудаваць
на шматгрэшнае гэтай зямлі…
Вы яго на слязах,
                        на касцях,
На крыві будавалі!
Як вам верыць хацелася:
Гэта ж усё нездарма!
Недарэмны цяжар,
Што сабе вы
                     ўзвалілі на плечы!
Вы прачнуліся раптам…
І ўбачылі:
               раю няма!
І нічога няма…
Ёсць галеча
                і бруд чалавечы…
Ветэраны вайны!
Ветэраны
                 той даўняй вайны!
Вас тады абмінулі
Асколкі варожых снарадаў…
Гэта ваша бяда!
Гэта ваша віна без віны!
Вас вялі на парад…
Ды не вы
                  кіравалі парадам!
І з дакорам глядзяць
Пастарэлыя вашы сыны,
І дарогаю іншай
Ідуць пасталелывя ўнукі…
Ветэраны вайны!
Ветэраны
                  той даўняй вайны!
Ну, няўжо не хапіла вам
Горкае гэтай навукі?!
Бо нічога няма!
Разлятаюцца ў пыл
                                міражы!
Непатрэбны нікому
Ні зоркі,
             ні вашы пагоны!
Не ўтрымаўся цягнік
На чарговым
крутым віражы…
І ляцяць пад адхоны
Вагоны,
             вагоны, 
                           вагоны…
Ветэраны вайны…
Ветэраны 
                 той даўняй вайны
Толькі смерці чакаюць,
І болей нічога не хочуць…
Бо нічога няма…
Толькі сны,
                    толькі чорныя сны,
Як варожыя танкі
Па сэрцах старэчых
                                грукочуць!